გახსნა

- ვერ ვხვდები რა საჭიროა მანზე წასვლა

- თუ გინდა ოპერაციაში მონაწილეობა მიიღო მანზე ნამყოფი უნდა იყო

- როგორ ნამყოფი, არანაირი დავალება?

- არა, უნდა ჩახვიდე და იყო გარკვეული დროის განვმალობაში

- რამდენი ხანი?

- დრო მოვა და წამოხვალ

- ეშმაკსაც წაუღიხართ მთელი გალაქტიკის მთავრობა, რა ექსპერიმენტს ატარებთ. ბავშვობის ზღაპრებშიც კი მანში უშვებდნენ დასასჯელებს.

- წადი მანზე, გირჩევ, როგორც მეგობარს

- …..

- რა?

- მეშინია…

- ყოჩაღ, ალა უფრო ადვილად წახვალ და არ გაგიჭირდება

სასაცილო იყო, მართლა ნაკლებად მეშინოდა

ციოდა, ძალიან ძალიან. ბნელოდა უფრო ძალიან ძალიან.

- ვზზზზ

- ეტაპი ნომერი ერთი – ამოიღვნეშა მანქანამ

ოთახში შევედი. ყვითელი ფერით კრამიტისმაგვარ კედელზე ეწერა – შენ არ თამაში…

მაღლა ავიედე. თეთრი ვარკსვლავბი. არც ლურჯი არც წითელი არც კაშკაშა უბრალოდ თეთრი….

შენ არ თამაში…დამიტრიალდა თავში.

უცბად უკონტროლო გავხდი. ვგრძნობდი როგრო ვუყურებდი გარემოს და მაკონტროლებდა გარედან უზენაესი ძალა. მვნებდა? არა უბრალოდ მე მე არ ვიყავი.

- შეხედე მცენარეს. ხედავ როგორ იზრდება?

- ვხედავდი და ძლივს ვიკავებდი ცრემლს

- შეხედე შენს თავს – ყოველ წამის მეასედში წვერები და თმები მეზრდებოდა. ყოველი გულის დარყმა კიდევ ერთი ბიძგი იყო მათთვის. ვცდილობდი შემეჩერებინა ეს პროცესი, ვცდილობდი გაჩერებულიყო წვერის ზრდა. ააააა ნუ იზრდები გთოვ მცენარევ შენ მაინც გაჩერდი.

ლობიო იყო. სასწრაფოდ გაიშალა და თესლები გადმოყარა.

ეტაპი ორი.

- შენ ხარ მონა – მაცნობა რობოტის ხმამ.

- მადლობთ – გავუღიმე და ოფლიან წვერზე ხელი მოვისვი. არც უბედური ვიყავია რც ბედნიერი. მონა ვიყავი. საწვავი იდგა ჩავცალე ნახევრად. ვერ მოვითმინდე და მეორე ნახევარიც ზედ მივაყოლე. ვიჯექი და ვფიქრობდი რომ მონა ვარ რომ მთლიანად დავლიე. ვიჯექი და ვფიქრობდი რომ არასწორად მოვიქეცი იმიტომ რომ მთლიანად დავლიე და ეს არაფერს არ ცვლიდა. ის რომ არასწორად მოვიქეცი არაფეს არ ცვლიდა! ვიჯექი და ვფიქორბდი რა ცუდია იყო მონა და გააკეთო ის რაც არ გინდა.

მეოთე ოთახი

- მესამე დაიხურა? – გავუღიმე რობოტს.

რობოტმა გამიღიმა და მითხრა – შენ დახურე

- რატომ?

- იმიტომ, რომ მეოთხე ოთახი არ არსბეობს. მესამეში რომ გადახვიდე პირველი ორი უნდა გაიარო.

- აჰ დაიწყო

წვერი მეზრდებოდა. დავჯექი და თვალები დავხუჭე. თავში სისხლის დიდმა ნაწილმა ერთდროულად გადაინაცვლა და ელდანაცემივით წამოვვარდი. fuck fuck

უცბად შვება ვიგრძენი

fuck fuck fuck fuck ვიმეორებდი თითო წვერის გაზრდისას

fuck fuck fuck. მერე უფრო ჩქარა ვიმეორებდი. მცენარეც და წვერიც უფრო ჩქარა იზრდებოდა…fuck

აღარ ვიმეორებდი. გაჩერდნენ.

მეორე ოთახში გადავედი. რობოტი დანგრეული იყო და უცნაურ ტექსტებს გამოცემდა: დროის ერთეული fuck დროის ერთეული fuck

ოთახში არაფერი არ ხდებოდა. fuck fuck fuck fuck ვთქვი ოთხჯერ.კედლებზე ნაწერები გაჩნდა. მივხვდი რომ დროს ვაკონტროლებდი. fuck fuck fuck – შენ ხარ მონა – ეწერებოდა ფავერფოინთის პრეზენტაციასავით.

- დროის ერთეული ამ ოთახისეული ეკვივალენტი მჭირდება – გავიფიქრე ხმამაღლა.

საწვავი იდგა. არ უნდა დავლიო. თუ რა ვქნა…

ძალიან წყნარად ვიყავი. დრო ჩემი იყო და ვფიქრობდი….holy fuck!!! ჩავისხი. გვერდებიდან იღვრებოდა.ვცდილობდი ხელი მიმეშველებინა რომ არ დაცემულიყო. მთლიანად მიმეღო, მთლიანად. თითოეული დაცემული წვეთი ტკივილს მგვრიდა. და დავწექი და ავლოკე. საშინელი გემო ქონდა წვეთებს. ზეთავენ ოთახებს?

ვიჯექი და ვიცოდი რომ იმიტომ დავლიე საწვავი რომ ასე მინდოდა და თუ ა რმენდომებოდა არ დვალევდი და თუ ვიფიქრებდი რომ ის რაც წინა fuck ისას მოხდა არასწორია ან ის რაც მომდევნო fuck ზე მოხდება…მაშინ…ა დაჟე მაშინაც არაფერი…დაჟე მაშინაც არაფერი ნახ!

მესამე ოთახში შევედი. მანიუ იჯდა მრგვალ შავ სავარძელში

- როგორ ხარ? ბევრი მსმენია შენზე ბავშვობაში

- გიხდება კურტკა

- რა?- დავიჯერე ემოციურ ფონზე

- აჰაჰაჰა აუტყდა ხარხარი

- რა გიყვარს?

- არაფერი

- რისი გეშინია?

- ყველაფრის

- აბა რატომ არ საშიში?

- იმიტომ რომ ყველაფრის მეშინია

- რატომ გეშინია ყველაფრის?

- წინა ოთახებში ვიყავი

- მერე რა მოხდა?

- ვერ გავხსენი

- რა ვერ გახსენი?

- სიგარეტის კოლოფი

- ლოლ

რამდენიმე წრე დავარტყი

- ერთი კონკრეტული შიში დამისახელე

- სიგარეტის კოლოფის გახსნის – ისე საცოდავად შემომხედა, ყველა ბავშვობის მითებიდან დარჩენილი ემოციური ფონი მოკლა…გაანადგურა.

- ვირთხების გეშინია?

- კი

ვირთხა გამოვიღე და სიგარეტის კოლოფთან დავდე

- კიდევ რისი?

- ყველაფრის, ყველაფრის.

ყველაფერი გამოვიღე და დავყარე. მაურით იყრებოდა საერთოგალაქტიკური პლანეტები, ვარკსვლავები, ცენტრები. სამყარო ვარდებოდა მანიუს წინ

- ამ ყველაფრის მეშინია!

- ბლინ ვერ ვხსნი ამას. წამიღეთ

დავბრუნდი

კაე იჯდა

- რატომ გაჩერდი?

- იმიტომ რომ აზრი არ აქვს

- ჰეჰ როგორ არ აქვს რამდენმა ადმაიანმა გახსნა მანი.

- მერე?

- რა მერე, მაგ კითხვის დასმა ადვილია ყველაფერზე. ეხლა სიგარეტის კოლოფს ვხსნი. მერე? მერე?

- რას შვები?

- სიგარეტის კოლოფს ვხსნი

- გახსენი აბა…- გიჟივით მიყურებდა…

- გახსნა

- და მერე? ვკითხე მე

- მერე არაფერი.. მოვწევ

- მერე?

- მერე დაჯექი და კერე :დდდ

- წადი მანზე

- მეტყვიან როცა საჭირო…

- წადი მანზე

- რატომ? – შემხედა შეშინებულმა

- მერე და შემდეგ რომ არ აგერიოს ერთმანეთში…ვუთხარი მე.

***

იმ საერთოგალაქტიკურ წელს კაემ მანიუ გახსნა და წავიდა სხვაგან.

ემა ნერვიულობას გდაყვა და მოკვდა…აჰაჰა ვკაიფობ. რატო უნდა მოკვდეს. მე ემა და აჯა ვაგრძელებთ.

- “ნუთუ არ იცის ამ წმინდა ადამიანმა რომ კაემ მანიუ გასნა?”

- რა?

- არაფერი ვკითუხლობ რაღაცას

- რა ქვია წიგნს?

- superman..კომიქსებია დედამიწური

- და კაეზე წერენ?

- ხო პოპულარული გახდა :დ – გვენატრებოდა კაე მარა კაემ მანიუ გახსნა.

ქორკია

ქორკია ახლოს იყო. მიყვარდა იქ ჩასვლა ოღონდ ა რვიცი რატომ, შეიძლება იმიტომ რომ საერთოგალაქტიკურ სივრცეში ყველაზე კარგ დასასვენებელ ადგილად ითვლებოდა.

- რა ცუდ დროს გვაჯახეს შვებულება – მოთქვამდა ემა – ვერ შევალთ დ ზონაში, არადა რა მაგარია იცი, კონტრასტია გაგიჟდები

- რატო ყოფენ ზონებად მაინც ვერ გავიგე

- რაღაცეებს გამოიწვევსო გაერთიანებაო, რავი ეტრაკებენ ეგენიც -  გაიღიმა ემამ და ჩაი მოსვა. ეს ჩვეულებრივი ჩაი არ იყო სიდის ჩაის ვეძახდი. ამას გრძელი ისტორია აქვს როდესმე მოგიყვებით

- დ ზონაში გავივლით, გააჩნია სად ვჯდებით

- სადაც კარგი ამინდი იქნება – ჩაერთო კაე

- ვა კაე მალადეც შენ დიდხანს უძლებ უძილობას

- რა გიყოთ, მიყვარხართ. ზატო ჩასვლამდე 2 საათით ადრე არ გამეღვიძება – გვაჯობა…

- ისე ეხლა ჩქარი რეჟიმი რო იყოს ჩართული თავი სამსახურში მეგონებოდა – დაიჭირა პოზიტივი ემამ

- კიჯას ეგონება თვაი სამსახურში თუ ჩავედით დ ზონიდან.

- რას გულისხმობ?- ცოტათი გამიკვირდა მარა ქორკიაზე როცა მიდიხარ არ უნდა გიკვირდეს არაფერი ეს წესია, ოღონდ ვინმეს ნათქვამი კიარა ბუნებრივი ნორმაა, ანუ მარტივად რომ ვთქვათ “ეგრეა რა”

- აჰაჰა არ იცის

- ზამთარი მოდის ქორკიაზე – თალები მომარჭო ემამ სტერვა ქალივით და თავი მაღლა აწია

- ჰეჰ, თქვეს ამათმაც. ზამთარში რა ხდება თოვლი მოდის? – ისე შევხედე იფიქრებდი მთელი გულით მაინტერესებდა

- არჩი მოდის, აჰაჰაა – იცინოდა კაე

- ნახავ – მითხრა ემამ და ისეთი თვალებით შემომხედა კინოს რომ გაყურებინებენ და არ გიყვებიან პლოტს და შენს რეაქციას წინასწარმეტყველებენ.

- დ ზონიდან ჩავედით.

- დღეს ჩვენს პლანეტაზე ზამთარი დგება. მართალია სხვა ზონები არ ანიჭებენ ზამთარს სათანადო პატივს თუმცა ჩვენ ყოველთვის უნდა გვახსოვდეს და მადლობას ვუხდიდეთ გარშემომყოფებს რომ გვაქვს უფლება გვქონდეს ზამთარი – ამბობდა ხალხით გარშემორტყმული ულვაშებიანი კაცი. – ჩვენ ყველა სხვა ზონას რომელიც ეწინააღმდეგება ზამთარს საკუთარ ადგილს მივუჩენთ. მხოლოდ ჩვენ შევძლებთ ჩვენი შრომითა და მშვიდობისმოყვარეობით შევინარცუნოთ უფლება გვქონდეს ზამთარი, რადგან ზამთრის გარეშე დ ზონა არის უდაბნო! – ბოლო ხმაზე ყვიროდა და უვაშებს აცმაცუნებდა.

- ჰა იგრძენი თავი სამუშაოზე? – მკითხა ემამ…არ ვუსმენდი

- რატომ ყოფენ ზონებად? – კიდევ ერთხელ ვიკითხე მე იმაზე უფრო მეტად გაკვირვებულმა ვიდრე ნებისმიერი მესენჯერის :ო სმაილი.

- არვიცი რაღაც გეგმა ავქთ ამბობენ მალე იქნებაო… – მიპასუხა ემამ და თავი დახარა თითქოს შერცხვაო

- ვაბშე რატოა ეს პლანეტა საერთოსაგალაქტიკოში?

- პოტენციალი აქვს – მიპასუხა კაემ რომელიც პლანეტების ისტორიის ყველაზე კარგი მცოდნე იყო ჩვენს შორის

ულამაზესი იყო დ ზონა. განსაკუთრებით ამ დროს, მოოთხკუთხედებული ხეები იისფერი ხდებოდა სიცივისგან. ამ ხეების ნაყოფს ორნაირი გემო ჰქონდა ზამთრის და ზაფხულის.

- ვა ნახე ვიღაც არ ესწრება მიტინგს – გადაიხედა ემამ

ახლოს ჩავიარეთ. თეთრი წვერი ქონდა. დ ზონელი იყო და შესაბამისად ვერ გვხედავდა. ზამთრის ნაყოფს კრეფდა და უცნაურ კალათაში აწყობდა მოწიწებით.მიტინგის ხმის ტალღა ხელმორედ წამოვიდა რომ ყველა დ ზონელს გაეგო მოწოდებები. თეთრწვერიანმა ნაყოფის იქით გახედა ქალაქს:

- წადით თქვენი დებილი დედა ვატირე! – ცინიკურად აღმოხდა

- აუჰ ეს რა იყო? – ვიკითხე აშკარა წინააღმდეგობებს დანატრებულმა

- პოტენციალი – მითხრა კაემ და თვითონაც დალია სიდის ჩაი.

დ ზონა მთავრდებოდა. ჰორისონტზე ისევ მოსჩანდა თეთრწვერა. შორიდან ძალიან სევდიანი ჩანდა.

lighter

ჯერ ერთ ჯიბეზე მიიდო ხელი, ემრე მეორეზე, ბარემ გასაღები შეამოწმა ამას ყოველთვის აკეთებდა. უკანა ჯიბეებისკენაც წაიყო იქ ერთი შეხებით ვერაფერი აღმოაჩინა, ისევ დაუბრუნდა მარცხენა ჯიბეს, სადღაც სიგარეტის გვერდით უნდა ყოფილიყო. – ოხ ეს ლიუ – გაახსენდა უცებ და სიგარეტის კოლოფი ამოიღო. სიგარეტებს შორის უხერხულად იყო ჩაკვეხებული სანთებელა.

- იცით ვერ ვიტან ადამიანებს რომლებიც კვირაში ერთხელ ეწევიან, ერთგვარ სოციალურ მწეველებს, ლოგიკით თუ სხვა ეწევა მეც ვეწევი.

- რატომ? – დაინტერესდა ჯურნი

- არვიცი, აი საკუთარი სიგარეტის კოლოფში დამიმალეს “ზაჟიკარკა”

- აჰაჰა საინტერესოა. …დააა ბოლოდროინდელ ამბებზე რას ფიქრობთ?

- პარლამენტის სკანდალზე? – მიუხვდა კაე და ეშმაკური მზერა დაუხვედრა

- აჰაჰა მეტი რა სკანდალი უნდ აიყოს აბა ჩვენს პატარა პროვინციაში, დილით მზე რომ ამოდის ხალხს სიახლე გონია – გაეცინა ჯურნის

- იცით, უხეშარ რომ ვთქვათ მკიდია

- როგორ, როგორ შეიძლება “გეკიდოთ” ეს ხომ თქვენი სამშობლოა. დღეს როცა სამშობლოს ბედი წყდება…

- დიდი ბოდიში – შეაწყვეტიკა კაემ – ჩემი აზრით ყველამ თავისი საქმე რომ აკეთოს არაფერი დაშავდება

- თქვენ მე სულიერად სილას მაწნით ახალგაზრდავ

უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა

- სად წავიდა კიჯა? – იკითხა კაემ იმ იმედით სიჩუმეს გავფანტავო

- არვიცი მოსაწვად გავიდოდა, უყვარს გარეთ გასვლა მოწევისას

- საინტერესოა ორი უცნობი ადამიანი, ორი წუთი დაგვტოვა საერთო მეგობარმა დ აუკვე უთანხმოება.

- მართალი ხართ ჩვენს შორის არაფერია საერთო, თავიდანვე ვატყობდი – მოიტყუა ჯურნიმ

- მართალი ხართ, მიკვირს კიჯამ რატომ დამპატიჟა თქვენთან ერთად სადილზე, მაპატიეთ ჩემი გულწრფელობა მაგრამ დარწმუნებული ვარ იცოდა ასე რომ მოხდებოდა – უხერუხლად გაიღიმა კაემ და პასუხის მოლოდინში მეორე თვალი ცოტათი მოჭუტა. ჯურნი რაღაცას ეძებდა ჯიბეში და მის მიმიკას ვერ დაინახავდა

- ეგ ხომ ჩხუბის და კამათის ხამია – ნერვიულად უპასუხა ჯურნიმ და გაჭირვებით ამოიღო სიგარეტის კოლოფი.

- აჰაჰაჰ აი სოციალური მწეველები მეც მერჩიან – უხერხულად გაიღიმა ჯურნიმ, ერთი სული ქონდა კიჯა როდის მოვიდოდა და საერთო თემას შეარჩევდა

უცბად ხის კედლის უკან კიჯას თავი გამოჩნდა, ფეხების გარეშე ისე ჩანდა – გეგონება მოაქვთ.

- ბიჭებო ზაჟიკალკა ხო არ დავტოვე აქ?

კაე და ჯურნი ბოლო ხმაზე იცინოდნენ, კიჯა ვერაფერს მიმხვდარიყო.

- დაჯე, დაჯე, აქ მოწიე შე ვერშემდგარო რომანტიკოსო – იცინოდა ჯურნი

 

 

არჩი

- არ შეიძლება, არავითარ შემთხვეაში არ შეიძლება!! – გაგიჟებული თვალებით გვიყურებდა მიო.

- რა ვქნათ? – ვკითხე მე უფრო გაგიჟებულმა (ეს ირონია იყო, არ მესმოდა რატომ აღიქვამდა ამას მიო ასე საშინლად)

- თქვენ რა გაგიჟდით?

- მიო, თვითგანვითარება აღარ აქვს პროგრამას, სულ ერთ ციკლში ტრიალებს, ან უნდა გავთიშოთ ან …

- არა, არა არ შეიძლება…ვინ გააკონტროლებს პროგრამას?

- ბოლომდე არ გავუშვებთ, ცოტათი… – წარბი აუწია და გაუღიმა კაემ

ჩვენ მომდევნო მისას ვასრულებდით. საკმაოდ უჩვეულო იყო, საერთოგალაქტიკური პროგრამირების ცენტრის ხალხიც ჩვენს გვერდით ხომალდზე იყვნენ. კაი ტიპები იყვნენ უბრალოდ ცოტა სხვანაირად აღიქვამდნენ ყველაფერს. მაიოს ეს გამოხტომა არაფრად არ ჩავაგდეთ, რადგან პროგრამისტი იყო და მას არც ეკითხებოდა, ხოლო ჩვენ, როგორც სხვადასხვა სისტემებში ექსპერტებს გვევალებოდა სისტემის ანალიზის საფუძველზე ცვლილებები განგვეხორცელებინა.

თვითგანვითარებადი პროგრამა ციკლში იყო შესული, მისია იყო ამ ციკლიდან მისი გამოყვანა და შედეგებზე დაკვირვება.

მე და კაემ ვიცოდით, რომ სისტემის ციკლიდან გამოსაყვანად საჭირო იყო დიდ ეკრანზე ციკლში მოძრავი 16 მწვანე წერტილისთვის მიგვეცა რამდენიმე ძირითადიშეგრძნება: ის, რომ ისინი არსებობენ, ის რომ სხვებისგან განსხვავებულები არიან და შანსი და სურვილი – იყვნენ ყველაზე დიდები.

პროგრამა გავუშვით. მიოს გავხედე შუშის იქით, იჯდა და რაღაცას ბუზღუნებდა. რატომღაც პროგრამის გათიშვა და მისი ცილიდან გამოყვანა გაკრვეულწილად ერთიდაიგივე ეგონა. მოსწონდა აქ, ბნიუსიდან იყო, იქაურებს ყველას მოსწონთ ხომალდზე ყოფნა.

გამოკვლევას რომელიც გვერდით ხომალდზე ხდებოდა “ექსპერიმენტი ზესამყარო” ერქვა. გამოკვლევის მონაწილეები ცდილობდნენ შეექმნათ ისეთი სისტემა რომელიც თავის თავში ევოლუციას განიცდიდა და მათგან დამოუკიდებლად აქ გადმოაღწევდა.

- ჩართეთ “ინდივიდუმ 12″ – თქვა აჯამ

- არის “ინდივიდუმ 12″ – ვუთხარი მე

დიდ მონიტორზე მრგვალი წერტილები ამოძრავდნენ.

- სახელები უნდა დავაქრვათ უკვე – თქვა კაემ – რომ არ აგვერიოს.

ჩამოვწერეთ სახელები. რატომღაც არჩი მომეწნა, ალბათ იმიტომ რომ აბსოლუტურად არალოგიკურ ადგილას იდგა იმისთვის რომ სხვაზე დიდი გახდარიყო.

- ეჰ არჩი, არჩი.. ეხა დროს ჩავრთავთ და აბა შენ იცი – გავიფიქრე ხმამაღლა

კაემ უხეიროდ გამიღიმა

- დრო – ნერვიულად თქვა აჯამ

- არის დრო – თქვა კაემ აჯას აღელვებით გაკვირვებულმა

- ვახ ხომ ვამბობდი! ხომ ვამბობდი! – ვიყვირე მე.

წერტილი არჩი ერთადერთი იყო ვინც მოძრაობდა. 2 წუთის განვმალობაში მარტო არჩი დადიოდა სხვა წერილებს შორის ჩაჯდებოდა, თითქოს რაღაც მექანიზმის ნაწილიაო, დატრიალდებოდა, სხვასახ ატრიალებდა და როცა დარწმუნდებოდა ტრიალებსო, შემდეგ წერილზე გადადიოდა. ცოტა ხანში არჩი და მისი “თანამემამულენი” სხვადასხვა დროს, სხადასხვა სიხშირით ტრიალებდნენ.

- რატომ ტრიალებენ? – იკითხა კაემ თუმც აწინასწარ იცოდა მას უფრო მეტად შეიძლებოდა ჰქონოდა პასუხი ვიდრე ნებისმიერ სხვას.

- პროგრამისტების ბრალი იქნება.

- არა ყველაფერი ზუსტია, ტრიალი გაზრდის მეთოდია – თქვა აჯამ და ზომების მაჩვენებელი უმცირეს შესაძლებლამდე დაიყვანა.

არჩის გვერდით საოცრად იდეალური 0 ეწერა. როცა სხვებს სხვადასხვა (არა ნოლი :დ) მაჩვენებლები ჰქონდათ.

- ესეც შენი არჩი , რა ჯანდაბაა რატო არ იზრდება? – რაღაც სტრანნად იკითხა კაემ

- არ უნდა – ვთქვი მე იმაში არ დარწმუნებულმა დებილობა ხო არ ვთქვი თქო

მართალი ვიყავი. წერტილები საკუთარი ნებით იცვლიდნენ მაჩვენებლს

- რაღაც მიზეზია არჩი ვერ მუშაობს

- ძაან ღელავ მაგ შენს არჩიზე – გამიღიმა კაემ

ოთხი დღის განვმალობაში თითქმის არაფერი იცვლებოდა, უბრალოდ ზომის მაჩვენებლები. მეოთხე ღამეს გამეღვიძა, სულ მეღვიძება ამ დროს, მერე თუ მინდა დავიძინებ თუ მინდა არა.გავედი ეკრანის და მაჩვენებლების სანახავად. არჩი – 0 ეწერა ისევ, ეკრანს ავხედე და ერთი მწვანე წერტილი აკლდა. იქ ზუსტად იქ სადაც არჩი “იდგა” აღარ იყო მწვანე წერტილი.

ყველა გავაღვიძე პროგრამისტები რომ უნდა გამეღვიძებინა მარტო. მეორე დღეს შუადღეზე პროგრამისტებმა დასკვნა გამოგვიტანეს წერილობით, თუ ვინმე სგაინტერესებთ წაიკითხეთ რაც შეგვაქვს პროტოკოლშიო.

მოკლედ რომ ვთქვათ თვითლიკვიდაცია იყო. ეხლა უნდ ადაგვემუშავებინა მონაცემები და გვენახა რატომ საიდან და როგორ გადაწყვიტა არჩიმ თვითლიკვიდაცია რაც თითქმის შეუძლებელი იყო

მესამე დღეს სისტემა წითელი წერტილებით აივსო, ისინი ნელა ჩამოდიოდნენ და მწვანეების გვერდით დგებოდნენ, მერე ცოტახანში მწვანეების ტრიალის ველის შედეგად ლურჯები ხდებოდნენ მასას კარგავდნენ და ზემოთ ადიოდნენ.

- ესენი ვის დაკარგვიან? – დიანტერესებული მისჩერებოდა ეკრანს და მაჩვენებლებს აჯა.

- ეგ ჩაკეტილი სისტემაა, ეგ არჩია ოღონდ უნივერსალური, არ ტრიალებს არ იზრდება, უბრალოდ მაგ სისტემას შეცვლის ალბათ ყოველთვის, ყოველ მომდევნო წამს, არჩი გახდება მაგ სისტემის მაცოცხლებელი ძალა. ნახე რა უწერია ინდიკატორში? – ისევ 0 ეწერა

- მოიცა ვერ გავიგე მაინც…- დაიბნა კაეც

- რავერ გაიგეთ…წვიმს ხალხო! წვიმს!

 

FAIL! თეორიის სოციალური თავისებურება

მარტივად და ძალიან მოკლედ დავწერ. არსებობს რაღაცეები რასაც არ აქვს მტკიცებულება, თუმცა ხალხს სწამთ მათი. ასეთია მაგალითად რელიგია. როგორც სტუარტი და ლირი თავიანთ წიგნში “დესტრუქციული სექტები” თუ რაღაც ეგეთი ქვია, წერენ (ინარჩუნებენ რა დიპლომატიურობას და ერთგვარ ხრიკს ხმარობენ ეხებიან მარტო სექტებს თუმცა ფაქტია რომ ეს ყველაფერი პირველ რიგში რელიგიებს ეხება) – “რელიგიაზე არ უნდა ვიმსჯელოთ იმის მიედვით თუ რისი სწამთ მათ, არამედ იმით, თუ რას აკეთებენ მისი წარმომადგენლები.” ამ ფრაზაზე ავტორები დიდხანს არ ჩერდებიან და აგრძელებენ წიგნის სათაურის შინაარსობრივ განვრცობას. თუმცა მინდა ორიოდე სიტყვა დავამატო.

საქმე იმაშია, რომ ჯგუფი როგორც ასეთი უკვე თავისთავად არის დესტრუქციული (იხილე წინა სტატია).  ჯგუფის წევრები არიან საერთო მიზნებით გაერთიანებული ადამიანები რომლებიც განაგდებენ არამათნაირს , იმას, ვინც მათ არ გავს. წინა პოსტს კიდევ განვავრცობ დ ავიტყვი რომ ჯგუფის საერთო მიზნები და ქცევის წესებიც ცხოველური ინსტინქტების ინტელექტუალური ტრანსფორმაციაა. ამის მაგალითად უმარტივეს სოციობიოლოგიურ ცდას მოვიყვან:

დასვეს ორი მაიმუნი :დ თითო თითოდ შედიოდნენ ორი სახის ადამიანები. პირველი ჯგუფი იმეორებდა მაიმუნის ქცევებს, მეორე ჯგუფი არ იმეორებდა. შემდეგ ორივენი შედიოდნენ და აჭმევდნენ ბანანს. მაიმუნი პირველად იმისგან იღებდა, ვინც მისი ქცევები გაიმეორა, მიიჩნევდა რა მას, უფრო მეტად თავისიანად.

ხო ეხა მთავარ საკითხზე :დ რატომ არის რელიგია ფეილი :დ საერთოდ საკუთარი თავის შეცნობა არასდროს ყოფილა რამე ისეთი რაც ცუდია. იგივეს ვიტყოდი გარესამყაროს შესახებ რომელიც პირველი სთეითმენთის ნაწილია. თუმცა როდესაც ეს ხდება კოლექტიურ დონეზე, ინფორმაცია არ მიეწოდება ინდივიდს ისე, როგორც ის არის. ყველა შემთხვევაში ინფორმაციას ახლავს ვიღაცის მიერ მის სასარგებლოდ ინტერპრეტაცია, რომელიც მას ერთგვარად აბინძურებს.

ნებისმიერი რელიგია რომელიც სოციალური მოვლენაა ზემოთმოყვანილი მიზეზების გამო არის ფეილი. ამის დასამტკიცებლად შევეცდები უფრო შორს შევტოპო და გითხრათ რომ თეორია, რომელსაც აქვს დამტკიცება სოციალურ დონეზე ისეთივე ფეილია როგორც ტყუილი. ანუ რომ არსებობდეს იდელაურად მართალი და ჭეშმარიტი რელიგია, ასევე იქნება ფილი თუ იგი ორგანიზებულ ხასიათ მიიღებს, შეითვისებს კულტურულ ელემენტებს დ ააიკიდებს ზემოთხსენებულ ინტერპრეტაციებს.

გუშინ ვუყურე სამყაროს შექმნის თეორიებზე რაღაც ფილმს. რომელიმე თქვენგანმა (ფიზიკოსებს არ ვგულისხმობ) ბოლომდე გაიგეთის მეცნიერული ჭეშმარიტება რომ სამყარო აფეთქების შედეგად შეიქმნა? :დ შეგიძლიათ ადგეთ და დამიმტკიცოთ რომ ეს ასეა? ან ის რომ მემბრანები არსებობენ და სხვადასხვა მემბრანაში სხვადასხვა სამყაროა (რომელიც ასევე მეცნიერული დასკვნაა, თეორიაა) რათქმაუნდა არ შეგიძლიათ. ეს იმას ნიშნავს რომ ამ თეორიის გამოყენება შეიძლება ნებისმიერ მხარეს. მემბრანების თეორიას გამოვიყენებ იმისთვის რომ დაგიმტკიცოთ რომ ფსიქოდელიური კულტურა ერთადერთი და ჭეშმარიტია ამ კულტურას რომ არ ჰქონდეს ის თავისებურება რომ არავინ არაფერს არ ამტკიცებს, და სრულიად რომ არ აღიარებდეს ინდივიდის ერთადერთობას :დ

ხოოოო…

ადამიანი როგორიც ის არის

ეს არ არის რამე სისტემატიზირებული ნაწერი რომლის ნაწილებსაც დავალაგებ თემატურად პუნქტების და აბზაცების მოშველიებით. ეს უბრალო ფიქრების ერთიანობაა რომელიც ეხლა მომდის თავში.

პირველ რიგში მინდა ვისაუბრო სამყაროს ხედვის ორ ძირითად და ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებულ ფორმებზე. ზოგ კულტურაში ერთი მათგანი დომინირებს, ზოგში მეორე მაგრამ ყველა მათგანში ასე ვთქვათ “ფურცელზე” ან ანალიტიკური თვალსაზრისით.

1) როდესაც სამყარო არის ჩვენს გარეთ. ანუ ნებისმიერი პატარა ნაწილაკი ჩვენგან დამოუკიდებლად მოქმედებს. ასეთი ხედვა აქვს დღევანდელ ევროპულ მატერიალისტურ სამყაროს (არა ინდივიდების დონეზე არამედ ზოგადად) რომელიც ლოგიკური მსჯელობით უშვებს მეორე აღქმას თუ არა, მიდის იქამდე რომ ადამიანი სამყაროსგან გარკვეულწილად დამოუკიდებელი არსებაა, უფრო ზუსტად კი სამყაროა ყოველი ინდივიდისთვის დამოუკიდებლად მოქმედი, არასისტემატიზირებული და გარკვეულწილად არაჰარმონიული ან სხვა, უფრო ძლიერი ან შეიძლება ყოვლისშემძლე (ან ერთადერთი ყოვლისშემძლე) ძალის მიერ მართვადი (რომელსაც არ ეკუთვნის თვითონ და რომელსაც პირდაპირ ემორჩილება)

2) მეორე ხედვა რომელთანაც უფრო ახლოს ვარ და ერთი შეხედვით ეგოისტური ჩანს თუ სოციუმის სხვა წევრების თვალსაზრისით შევხედავთ, გულისხმობს ადამიანის ცნობიერების ერთიანობას სამყაროს თვითმომქმედი და ჰარმონიზებული ინტელექტისა და ძალის კომბინაციასთან.

ეს ორი შეხედულება თითქმის ყველგან, ფილოსოფიაში, პოლიტიკაში, იურისპრუდენციაში და ა.შ (მუსიკის ორი სახეც კი რომელიც ერთ-ერთ ძველ ვიდეოპოსტში ვახსენე ამ ორ ძირითად ხედვას უკავშირდება, კიარადა პირდპაირ კავშირშია) წარმოქმნის ყველა ლეველზე მათ ასე ვთქვათ…პარალელურ შეხედულებებს, ანუ მათ რომლებიც გამომდინარეობს ზემოთმოყვანილი ზოგადიდად და კონკრეტიზირებულია. ანუ რეალურად ადამიანების შეხედულებები შეიძლება დაიყოს ამ ორ ჯგუფად, დანარჩენი უბრალო დეტალებია. თუმცა ადამიანების დაჯგუფება ამ სისტემით, ანუ იმის მიხევდით, თუ რომელს ემხრობიან არასწორი იქნებოდა. იმიტომ რომ გარდა სხვადასხვა იდეოლოგიისა და შეხედულებებისა ან თუნდაც რელიგიისა რომელიც ადამიანს გააჩნია და იყენებს სოციუმში იდენტურობის ქონის მიზნით, მას სავარაუდოდ საათობრივად ეცვლება შეხედულებები კონკრეტულ საკითხებზე. შეუძლებელია რაიმე “ქვედაზე” აზრის შეცვლა თუ “ზედა” “უძრავია”. იმის თქმა მინდა რომ არ არსბეობს ადამიანი აუცილებლად და მთელი ცხოვრება რომელიმე ზემოთაღნიშნულ ხედვას რომ იზიარებდეს (შეიძლება ცნობიერ დონეზე ეგონოს რომ ასეა იმიტომ რომ ცნოებიერზე უზომო გავლენა აქვს კონვენციურ მორალს, აღზრდას რომლის ნაწილიცაა გარკვეულწილად წილად ბოლოს ხსენებული, უბრალო გარემოებებს რომელიც ხდება.

აქიდან გამომდინარეობს რომ ადამიანი არათუ ინდივიდია, არამედ ასეთი შეფასება მისი ასეთი ძერსკი თავისევურებების გამო ერთგვარი შეურაცხყოფაცაა. ადამიანი ინდივიდთა ერთობლიობაა, ცარიელი, ნამდვილი ადამიანი არის აზრების, შეხედულებების, განცდების, სახის ახევის ))) ერთობლიობა. იგი შინაგანი იმპულსურობის ხარისხით იმაზე უფრო მძაფრია ვიდრე ნებისმიერი ბიგ ბენგი, ლეთ ზერე ბი ლაითი ან უბრალოდ სანსარის ციკლი მთელი თავისი ილუზიურობით.

როცა ადამიანი მოქმედებს ცხოველური ინსტინქტების ინტელექტუალიზაციის საფუძველზე მომქმედ სისტემაში  (მაგალითად ერი, რომელიც ჯოგის ცნების ტრანსფორმაციაა, ინსტინქტის ფსევდოანალიტიკური, უფრო ზუსტად ნახევრადინსტინქტური განსაზღვრაა ) ის კარგავს ამ განცდათა სისტემას, ტოესც იმარხავს თავის თავში. ასეთი განსაზღვრება ეჭვქვეშ აყენებს არამარტო რელიგიებს, იდეოლოგიებს არამედ უიდეობასაც, მათ ხელოვნურ გაქრობას თავისუფლების რაღაც ეტაპის მიღწევის მიზნით და შესაბამისად მთლიანად თავისუფლების ცნებას როგორც ცალკე არსებულს, როგორც განსაზღვრულს, როგორც იმას რაც შენ იმ მომენტში არ ხარ, ანუ ფსევდოთავისუფლებას, არაწმყოს.

ზემოთნახსენებ სისტემას მიეკუთვნება არამარტო სახელმწიფო, იდეოლოგიური ჯგუფი და ა.შ არამედ ნებისმიერი რამ რასაც შეიძლება ჯგუფურობა მივანიჭოთ. მეორეს მხრივ ეს “ინსტინქტი” ადამიანს ტყუილად არ შემორჩენია და ამას აქვს ლოგიკური მიზეზები და მიზნებიც.  თავისთავად ინდივიდუალიზმის თემის წამოჭრა უკანასკნელ საუკუნეებში მიუთითებს იმაზე, რომ ადამიანი ამ შეზღუდვისგან გათავისუფლებას იწყებს და მიიწევს საკუთარი შინაგანი ღელვის ანალიტიკურად განსაზღვრისაკენ. საკუთარი თავის შეცნობის პროცესი კოლქტიური მხარდაჭერითა და ცალკეული ინდივიდისთვის ინდივიდუალურ დონეზე, როგორც ევოლუციის პროცესი რომელსაც ნაყოფი განიცდის და ყველამ უნდა გაიაროს ვისაც არსბეობისკენ აქვს ლტოლვა.

მოკლედ ამ ყველაფრის გააზრების შემდეგ (არვიცი რამდენად ზუსტად გადმოვეცი) ისევ ტიმ ლირისთან მივიდვარ და დანარჩენის განსაზღვრის ამბავში მივენდობი :დ

oooda

ooo ))))))))

es exa blogroll.ge ze daideba vitom postia da rame shinaarsi da rame.

can i have some of that cool wHip? )))))

umama umamaumau uma umamauuuu mama umamamu maau mama umamauuuuuuu

brain dont u kno about the biiiird yeaaaaaah, everybody knows that the bird is the word!!!

[18.10.2009 23:56:40] zviadii says: mprinavi tefshi
[18.10.2009 23:56:42] zviadii says: da giogashvili
[18.10.2009 23:56:44] zviadii says: pirispir
[18.10.2009 23:57:13] zviadii says: da es ro aqedan udzaxis seh amerikelis da rusis nabichvarooo
[18.10.2009 23:57:15] zviadii says: (rofl0
[18.10.2009 23:57:18] zviadii says: ar mjerao

)))))))))))))))))))))))))

[0:10:47] gubaz sanikidze says: shen ras chalichob?
[0:10:48] gubaz sanikidze says:
)))
[0:11:18] 2kija says: ravi
[0:11:20] 2kija says: (rofl)
[0:11:28] gubaz sanikidze says: (hug)
[0:11:31] 2kija says: chems yleobas gamovxatav rogorc froidma gvirchia )))))

[0:07:40] 2kija says: au exa sanam
[0:07:42] 2kija says: matematikas
[0:07:43] 2kija says: datsers
[0:07:44] 2kija says: paxmelia
[0:07:45] 2kija says: dmaetskeba

)))b

chemo ertgulo mkitxvelo ))) esaa perosnaluri posti :happy: a ravali sheesabameba qartuli perosnaluri blogingis tradicias

:jump:

უცხოპლანეტელები

ოოდა რა მინდოდა მეთქვა. ა ხო…პატარა ქალაქში სიმშვიდემ დაისადგურა მას შემდეგ რაც უცხოპლანეტელები ჩამოვიდნენ. არავის არ ყავდა ისინი ნანახი, თაიანთ თავებს მალავდნენ და ჩვეულებრივი ადამიანების სკინებში ეწყობოდნენ, თუმცა ძალიან დიდი ძალაუფლება ჰქონდათ ყველაზე.ზოგს მათი არსებობისა არ სჯეროდა თუმცა მაინც ასრულებდნენ მათ დავალებებს ალბათ ქვეცნობიერად სჯეროდათ :დ ზოგი თვლიდა რომ უცხოპლანეტელების სატსავი დესტრუქციული ძალა იყო და უნდოდა დაემონებინა მთელი ქალაქი.

- გონს მოდით ადამიანებო, ნახეთ რას გვიშვებიან, მათ მიიღეს მონაწილეობა ჩვენი კოდექსის დაწერაში, შეხედეთ სახელმწიფო გერბს, მათი ნიშანია მასზე გამოსახული, შეხედეთ საუკეთესო ბრენდებს, ხედავთ მატ ნიშნებს? ორმხრივად გაკეცეთ ჩვენი ფულის ერთეული და დახედეთ ნიშნებსა და ლოგოებს. ისინი ჩვენს შორის არიან და ჩვენ გვიმონებენ, მალე მათ ჩვენზე ყველანაირი ინფორმაცია ექნებათ. ყვიროდა სანგე რომელსაც რატომღაც მარტო მეზობლები ეძახდნენ საის. ბოლო ხმაზე, თითქოს ამაში ფულს იღებსო…თითქოს.

- დედა რატომ არ შეიძლება ფეხი დავადგა ყვითელ ხაზებს ტროტუარზე?

- იმიტომ რომ ასე წერია კოდექსში შვილო

- დედა რატომ არ შემიძლია სხვა მოქალაქე მოვკლა?

- და შენ გინდა რომ მოკლა?

- არა

- აბა რა გინდა, კოდექსიც მაგას გვირჩევს

- დედა, ის კაცი, ფსიქოტროპულ შოკოლადს რომ ითხოვს, რატომ არ აძლევენ?

- კოდექსი კრძალავს, მკაცრად უპასუხა დედამ.

საღამო დგებოდა

- რატომ იღიმი?

- რა?

- რატომ იღიმი?…

- ვერ ხედავ? მზე ჩადის, ამ დროს უნდა გავიღიმოთ.

- კიდევ რა დროს უნდა გავიღიმოთ?

- როცა ვხვდებით მეზობელს, ნაცნობს, მეგობარს

- რო არ გავიღიმო?

- უზრდელობა

- რა არის უზრდელობა? როცა რამის გაკეთება არ გინდა და არ აკეთებ?

- ხო – გაკვირვებულმა უპასუხა და წავიდა.

ღამით გაეღვიძა. მოლურჯო-მოთეთრო გამჭირვალე სხეული ჩამოვიდა კედლიდან, გაფუჭებული რადიოს ხმებს გამოსცემდა.

- ვინ ხარ? – ჰკითხა შეშინებულმა.

- მე აიჯა ვარ, კაეს და 2კიჯას მეგობარი.

-ვინ კაე? ვინ 2…

- ამას არ აქვს მნიშვნელობა. უბრალოდ მინდოდა მეთქვა რომ უცხოპლანეტელები არსბეობენ მაგრამ ამ პლანეტაზე აღარ არიან, არც კოდექსი დაუწერიათ…

- აბა კოდექსი არ არსებობს? – გაუკვირდა.

- კი )) გაეცინა აიჯას, უბრალოდ ჩვენ არ დაგვიწერია.

მომენტალურად გაქრა როგორც ძველი ტელევიზორის ეკრანზე მყოფი გამოსახულება გათიშვისას.

დედამ იფიქრა სიზმარი იყოო. ხელახლა დააძინა და მისაღებ ოთახში დაბრუნდა.

ღამის 1 ის ნახევარი იყო.

- როგორ ხარ საი?

- კარგად, კარგად არის საქმეები, ყველაფერი წინ მიდის, ნელნელა ყველა იჯერებს რომ უცხოპლანეტელები არსებობენ

- მე გკითხე შენ როგორ ხარ თქო.

- აა მე კარგად – საწყლად უპასუხა საიმ.

- კარგია, ხელფასი უნდა გაგიზარდო

- მართლა? – გაუხარდა.

- ხო, მაგრამ შემდეგი კვირიდან ყველა დაარწმუნე რომ უცხოპლანეტელებს სიკვდილის იარაღი აქვთ და მათ წინააღმდეგ ვინც წავა იმათთვის გამოიყენებენ.

- არის უფროსო…

- კარგი წადი

წავიდა. მარა ყლე არავის მოსჭამოს :დ

Birtvisi Psytrance Party

quoting sandro:

ფართი კეთდება ბირთვისის ტერიტორიაზე
გირჩევთ იქონიოთ საკემპინგო აღჭურვილობა
დამატებითი ინფორმაციისათვის დაუკავშირდით საკონტაქტო ნომერს

ტრანსპორტით 1 საათია ბირთვისამდე
ტრანსპორტი რესპუბლიკის მოედნიდან
ბარი იქნება, მაგრამ მაინც შეგიძლიათ პრიპასი გაიკეთოთ
გაგრძელდება საღამოს 9დან დილის 12მდე

ფასი 10 ლარი

მიხარია რომ Sunshine group ისა და AlienzFlight ის გარდა კიდევ ერთი ჯგუფი შეემატა ფსაი ფართის ორგანიზატორთა სიას. ჯიგრები ხართ!!! GL

სიმპლიუს (ფანტასტიკა/ანტიუტოპია)

სიმპლიუსზე ჩამოვედით. ექვსნი ვიყავით. პლანეტა დასვასკანირეთ და იქაური სახეობების ფიზიკური, საკომუნიკაციო და სოციალური თავისებურებების პროგრამების ავტოგენერატორმა თითოეულს ჩვენი სტატუსი და თავისებურება მოგვანიჭა.

სიმპლიუსი იმიტომ დავარქვით რომ უმარტივესი პლანეტა იყო თავისი შინაარსობრივი თვალსაზრისით. რადგან ამ პლანეტაზე გადააგდილებების სწრაფი საშუალებები ჯერ არ იყო განვითარებული, სხვადასხვა ტერიტორიაზე ყოფნა მოგვიწია. ყველას თან გვქონდა ხომალდზე დასაბრუნებელი მოწყობილობები, ზუსტად ერთი კვირის თავზე უნდა დავბრუნებულიყავით.

PGIUP – ჯერ დაუკავშირებელ პლანეტათა გალაქტიკური ინტეგრაციის პროექტი აფინანსებდა ჩვენს მისიას. ჩვენი მიზანი იყო პირველ ეტაპზე შეგვესწავლა იქაურ სახეობათა ტიპები, მათი სოციალური სტრუქტურა, თავისებურებები და დაგვედგინა რამდენად გამოსადეგები იყვნენ ისინი ინტეგრაციისათვის. დადებითი შედეგის შემთხვევაში გვევალებოდა პლანეტაზე დარჩენა.

მე ტიპი G აღმოვჩნდი. G ტიპის სიმპლიუსელებს ერთი საინტერესო თავისებურება ჰქონდათ, მიდრეკილები უნდა ყოფილიყვნენ თვითგანადგურებისკენ. G ტიპელები ძირითადად ტერიტორიული ნიშნით ერთად ცხოვრობდნენ თუმცა ამ ტიპის წარმომადგენლები როგორც შაიმ მითხრა B ტიპებს შორისაც ხშირად გვხვდებოდნენ.

ჩემი მისის შესრულების დაწყების ღილაკს დავაჭირე. ჩემი საყვარელი პროცესი იყო პირველი რამდენიმე წამი. განსხვავებული გრავიტაციის, განსხვავებულ ფერთა, რომლებიც საერთოდ არ გვხვდება ჩვენს განზომილებაში, განსხვავებულ ხედვათა შეგრძნება თუმცა იმედი სასტიკად გამიცრუვდა, შავ სივრცეში აღმოვჩნდი.  ჩემი თვალი ვერაფერს ვერ აღიქვამდა, ის დრო იყო კომუნიკაციის და სხვა საშუალებების აქაური სისტემა ჩამერთო. 2 წამიანი (ჩვენი მერკებით) პაუზა სისტემის ახალ კომპონენტს დავაბრალე. მეხუთე წამზე ავღელვდი, მივხვდი რომ სისტემა სადაც მე ვიყავი პირდაპირ უკან გამოსვლის საშუალებას არ მომცემდა. მეწყინა, დიდი დრო უნდა დამეხარჯა იმაზე, რომ უკან გამოსვლის საშუალებებზე მეფიქრა.

სხეული არ მქონდა ამიტომ ემოციებსა და შეგრძნებებს მაინცდამაინც არ შევუწუხებივარ ამის კლასიკური გაგებით,თუმცა არსბეობდა ემოციის ეკვივალენტური რომელიც ჩემს სიშავეში იასამნისფერი კვადრატით აღინიშნებოდა. პირველივე “ცუდი ამბავის” გაგებისას ემოციური კვადრატი ამოქმედდა და ამით დავადგინე რომ ძალიან ვნერვიულობდი. პირველ რიგში საჭირო იყო კვადრატის ჩაცხრომა. კვადრატი დაახლოებით გულის სიჩქარით იზრდბეოდა და მცირდებოდა, ზოგჯერ სწრაფად, ზოგჯერ ნაკლები სიჩქარით. პროგრესიის პოვნა იყო საჭირო. მშობლიურ დედამიწურ მათემატიკას მივმართე, 3 ჯერ ძლიერად 2ჯერ სუსტად, დაფრაქტალება და კვლავ 3ჯერ ძლიერად 2ჯერ სუსტად. დედამიწის გახსენებამ გამოიწვია 2ძლიერი და 2 სუსტი დარტყმა. დაფრაქტალება გაქრა. სამყაროზე გადავიტანე ფიქრის იქაური ეკვივალენტი. კვადრატი გაქრა.

სიმპლიუსიდან გაღწევა ძლაიან რთული აღმოჩდნა, მხოლოდ მეოთხე დღეს აღმოვაჩინე “სხეულის” იმ არსების, რომელიც ვიყავი, ბრძანებების სისტემა. რამდენიმე იძლეოდა სოსს. თვითგადარჩენის ინსტინქტი შემთხვევით აღმოვაჩინე გამრავლების თავისებურებების ძებნისას. აღმოჩნდა რომ ცუდ მდგომაროებაში მქონდა სხეული. შეყვანილი ბრძანებების ორბიტაზე გაშიფვრისას აღმოჩნდა რომ AES სიმბოლოები შემიყვანია წარმოსახვით კომპიუტერში.

ვიცოდი რომ კაე უკვე გააგნებდა სისტემას და შესწავლა ექნებოდა დაწყებული. მე ვერ ვასწრებდი 2 დღე მქონდა დარჩენილი (დღეებში ვგულისხმობ დროის აქაურ აღქმას) საინტერესოა რომ დროის აქაური აღქმა დარცნეილი მქონდა და ვივარაუდე რომ ყველა სიმპლიუსს სადღაც, თვითშექმნილი პროგრამის რომელიღაც ნაწილში ჰქონდა კავშირი ჩვენს განზომილებასთან.

მეექვსე დღეს ვიპოვე იქაური ფიქრთა მიმართვის სისტემის ძირითადი თავისებურებები. წარმოგიდგენიათ? ჩემი იქ ყოფნის განვმალობაში უამრავი რამ მქონია გაკეთებული და მხოლოდ მეექვსე დღეს აღვიქვი ეს ყველაფერი. ჩემდაუნებურად იქაურ პლანეტას ვცვლიდი ჩემი მოქმედებებით. მთელი მეექსვე დღე ვეძებდი მეთოდს – ისე სემეცვალა საკუთარი თვითშექმნილი პროგრამა რომ რაღაცეები არ შემეცვალა. ამ ფიქრისას ცოტას ვცვლიდი მაინც, სხვანაირად არ შემეძლო. მეშვიდე დღეს ვიპოვე ხომალდზე დასაბრუნებელი საშუალება! G ტიპის უნიკალური პროგრამის სრული გააქტიურება, თვითგანადგურება. მაშინვე ჩავრთე. დარჩენილი 14 საათი სხვათა მოლოდინში უნდა ვყოფილიყავი. ხომალდზე ამოსულს მშობლიური სისტემა გამიაქტიურდა და ხომალდის რბილ იატაკზე დავიძინე.

კაე მაღვიძებდა:

- ნახე როგორები არიან? კინაღამ სიცილის პროგრამა გამოვიგონე მაგათი ხათრით, გამოადგებოდათ.

- როგორები არიან?

კაე ყველაფერს მიხვდა და ეშმაკურად გამიღიმა.

- რა მნიშვნელობა აქვს, ჯერ ვერ შემოვლენ გალაქტიკურ ერთიანობაში

- რატომ? – გავიკვირვე, იმიტომ რომ დარწმუნებული ვიყავი რომ სისტემა თვითპროგრამირების უამრავ საშუალებას იძლეოდა

- ასე უფრო ბედნიერები არიან ორიანო…კვადრატი ხომ ნახე?

- კი,ვნახე.

- ის ვინც სამკუთხედად გადააქცევს მაგ კვადრატს, ყველაზე ძლიერია, ყველას ეშინია და თან არავის არ მისდის ზუსტი ინფორმაცია, თუ რომელ თვითშექმნილ პროგრამას აქვს სამკუთხედი. უბრალოდ ყველას ეშინია სამკუთხედიანების. და ყველაზე მაგარი რა არის იცი? – ეშმაკურად მოჭუტა თვალები

- ?

- სამკუთხედი არავის არ აქვს, არ არსებობს

ისტერიკული სიცილი ამიტყდა.

- წამო რა დავბრუნდეთ-მეხვეწებოდა კაე

- კარგი რა, როდის უნდა გაიზარდო. დანარჩენები სად არიან?

- შენსავით მოუვიდათ და ექსკურსიაზე გავუშვი, ეხლა მეცოდებიან ცოტათი უხეშად ხო არ მოვექეცი თქო ვფიქრობ.მოდი მოდი ცენტრალურ პროგრმაირებას გადავუგზავნოთ მონაცემები, იქნებ რამე მოუხერხონ.

მონაცემები გავაგზავნე, მეორე ოთახში კაე მოღუნულგვერდებიან სამკუთხედს ხატავდა.

- წარმოგიდგენია ეს რო ნახონ რა მოუვათ? – იხუმრა უკბილოდ, ტოესც მე ეგრე აღვიქვი

ალბათ იმიტომ რომ სახლში მინდოდა…